Γράμμα από τη Σουηδία: Η ζωή μου ποδήλατο!

Μια κινέζικη παροιμία λέει πως μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Λοιπόν η εικόνα που βλέπετε παραπάνω είναι αυτή που αντικρίζω κάθε μέρα που πάω στο πανεπιστήμιο. Ποδήλατα παντού! Το ποδήλατο εδώ στην Ουψάλα είναι το κύριο μεταφορικό μέσο αφού οι αποστάσεις είναι αρκετά μικρές πάνω σε αυτό αλλά μεγάλες με τα πόδια και οι υψομετρικές διακυμάνσεις αμελητέες. Βέβαια καθοριστικό ρόλο στη διάδοση του ποδηλάτου ως μεταφορικό μέσο έχει παίξει το εκτεταμένο δίκτυο ποδηλατόδρομων οι οποίοι εκτείνονται σχεδόν σε κάθε σημείο της πόλης και διασφαλίζουν την ασφάλεια των πoδηλατών κατά τη διάρκεια της διαδρομής τους. Αξιοσημείωτο είναι πως η κατασκευή ποδηλατόδρομων είναι συνυφασμένη με την οικιστική ανάπτυξη της Ουψάλα. Κάθε νέο οικοδομικό τετράγωνο συνοδεύεται από ένα δρόμο αποκλειστικά για ποδηλάτες. Ασφαλώς, όπως με πληροφορούν φίλοι, η πλειοψηφία των σουηδικών πόλεων δεν είναι φιλική προς το ποδήλατο (τουλάχιστον όχι όσο η Ουψάλα). Επομένως εμείς που ζούμε εδώ είμαστε τυχεροί απολαμβάνοντας μια την περιγραφόμενη πραγματικότητα που βελτιώνει την καθημερινότητα και τη ζωή μας γενικότερα.

Πρόσφατα  στον αρτινό Τύπο δημοσιεύτηκαν ανακοινώσεις περί της επαναλειτουργίας του πάρκου κυκλοφοριακής αγωγής στην Άρτα. Η κίνηση αυτή είναι αναμφίβολα θετική. Όμως τι αγωγή σκοπεύουν να δώσουν στα παιδιά οι υπεύθυνοι; Να παίρνουν το αυτοκίνητο για να πάνε στο περίπτερο; Οι βιώσιμες μετακινήσεις είναι κάτι που απασχολεί τη δημοτική αρχή ή είναι απλά ψιλά γράμματα; Ο κ. Τσιρογιάννης έχει σκοπό να αξιοποιήσει την μελέτη που διαφήμιζε ο προκάτοχός του για ποδηλατόδρομο από τους Αγ. Ανάργυρους ως τη Φιλοθέη ή την έχει ρίξει στα σκουπίδια; Ακόμα, ποια είναι η θέση του Ποδηλατικού Όμιλου Άρτας επί του θέματος; Έχει θέση ή μόνο τον ενδιαφέρει να διοργανώνει βόλτες πέρα-δώθε;

Όποιος/α έχει τις απαντήσεις ας μου γράψει ένα email… Πολύ θα χαρώ να το διαβάσω!

What's the longest way to Ithaca?

What's the longest way to Ithaca? And what is Ithaca? Is it just an island of Greece or it can be any destination in our lives just as Kavafis intended?

When I think of Ithaca my mind rarely goes to the island. I admit I am influenced by the Greek poet. When I think of Ithaca I recall the image of a house ready to collapse in my village in Arta (Greece). This seems to be my destination. However I won't write more about itas the destination itself is not that important, it's the journey that counts. So let's write about a journey!

I am lucky enough to have few friends in America: Oswaldo in Mexico, Marlon in Costa rica and Irupe in Uruguay. It is my dream to visit at least Oswaldo and Marlon and if I am brave enough even Irupe on roadtrip. Of course this may happen only after my graduation from the University of Uppsala in 1 1/2 years... And perhaps this journey will allow me to recognize the place to settle down.

Will this dream come true or will it be gone with wind? Who knows? Not me for sure! However the struggle on the way to this adventure will give me valuable experience or this is my feeling!

Let's see what time will bring...

Γράμμα από τη Σουηδία: Περιπέτειες στο δημόσιο

 

Έτσι όπως είναι δομημένο το σύστημα στη Σουηδία αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να πάρεις το λεγόμενο προσωπικό αριθμό ο οποίος είναι κάτι σαν ΑΦΜ, ΑΜΚΑ και αριθμός ταυτότητας μαζί. Για να πάρεις αυτό τον αριθμό χρειάζεται να πας στην εφορία κι εκεί είναι ίσως η πρώτη φορά που αντιμετωπίζεις το σουηδικό κράτος. Λοιπόν η εφορία στην Ουψάλα έχει μοντέρνα και εργονομικά έπιπλα, υπολογιστές όπου μπορείς να κάνεις διάφορες εργασίες και είναι γενικά ένα ευχάριστο περιβάλλον (μέχρι και παιδικά βιβλία για τα παιδιά που συνοδεύονται από τους γονείς τους διαθέτει). Βέβαια αυτό που μετράει περισσότερο για ένα νεοαφιχθέντα είναι πως όλοι οι υπάλληλοι είναι σε θέση να μιλήσουν καλά αγγλικά, γεγονός που διευκολύνει πολύ στην εξυπηρέτηση. Ασφαλώς όλα αυτά δεν σημαίνουν πως τα πάντα δουλεύουν ρολόι. Αν τα χαρτιά που καταθέτεις είναι εντάξει το αίτημά σου θα διεκπεραιωθεί πολύ γρήγορα. Αν πάλι χρειάζονται περαιτέρω εξέταση η σουηδική γραφειοκρατία μπορεί να σε παιδέψει για αρκετούς μήνες... Παρόλα αυτά στο τέλος της μέρας σου μένει η εντύπωση πως το σύστημα λειτουργεί καλά. Πώς όλα αυτά όμως αντιπαραβάλλονται με το ελληνικό δημόσιο;

Δε θα σχολιάσω με το πως λειτουργεί η εφορία στην Ελλάδα γιατί δεν είχα αρκετές συναλλαγές μαζί της. Ωστόσο πριν από λίγα χρόνια χρειάστηκε να αντιγράψω ένα σχέδιο για συγγενικό μου πρόσωπο κι έτσι βρέθηκα στο αρχείο της Πολεοδομίας του δήμου Αρταίων. Εκεί την πρώτη μέρα στάθηκε αδύνατο να εξυπηρετηθώ γιατί ο αρμόδιος υπάλληλος “είχε πεταχτεί έξω για μια δουλειά” κι έπρεπε να επιστρέψω την επόμενη μέρα για να παραλάβω το σχέδιο. Σε συζητήσεις που είχα με φίλους μηχανικούς ανακάλυψα πως παρομοίως κι αυτοί έπρεπε να χάσουν δεκάδες εργατοώρες το χρόνο παρακαλώντας για την ανάκτηση σχεδίων που θα μπορούσαν να είναι αναρτημένα στο διαδίκτυο. Πράγματι είναι απαράδεκτο, την εποχή που με μερικά κλικ μπορείς να μάθεις νέα από οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, το γεγονός ότι συνεχίζουμε να είμαστε προσκολλημένοι σε πρακτικές της Ελλάδας που πτώχευσε. Απορώ: είναι τόσο δύσκολη η ψηφιοποίηση του αρχείου της Πολεοδομίας του δήμου Αρταίων;

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μια πρόταση. Τη στιγμή που ψάχνουν για πετρέλαια στην Ήπειρο, στην Άρτα έχουμε ένα χρυσορυχείο που λέγεται ΤΕΙ Ηπείρου και κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Προτείνω λοιπόν όσα δεδομένα προκύπτουν από τη λειτουργία του δήμου Αρταίων και δεν είναι ευαίσθητα να αναρτώνται στο διαδίκτυο και οι φοιτητές του σχολής τεχνολογικών εφαρμογών να ενθαρρύνονται να εκπονήσουν την πτυχιακή τους εργασία πάνω σε αυτά. Μάλιστα θα μπορούσε να θεσπιστεί ένα συμβολικό έπαθλο για τον φοιτητή που παρουσιάζει την πιο πρωτότυπη εργασία. Ο πλούτος που μπορεί να παραχθεί από μια τέτοια συνεργασία δύσκολα μπορεί να αποτιμηθεί! Αναμφίβολα ο δήμος πρέπει να περάσει γρήγορα στην ψηφιακή εποχή αναβαθμίζοντας τις υπηρεσίες που προσφέρει στους πολίτες κι η δημοτική Αρχή δεν έχει καμία δικαιολογία για να χρονοτριβεί.

Οι ΑΠΕ στο πυρ το εξώτερον!

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκαν κάποιες αντιδράσεις εναντίον κατασκευής αιολικού πάρκου στα όρια του δήμου Καραϊσκάκη. Είναι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) βλαβερές και πρέπει να τις αποστρεφόμαστε; Ή είναι ωφέλιμες και οφείλουμε να τις προωθούμε; Αυτά τα ερωτήματα θα επιχειρήσω να θίξω ακροθιγώς, με την ελπίδα πως θα προάγω τη δημόσια συζήτηση. Έτσι λοιπόν στη συνέχεια θα τεθούν αυτά τα ερωτήματα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, ακολούθως θα αντιπαραβάλλουμε την κατάσταση στο δήμο Καραϊσκάκη και στην κοινότητα Ανάβρας Μαγνησίας και τέλος θα δοθούν κάποια σχόλια για περαιτέρω προβληματισμό.

Το γενικό πλαίσιο-πρόβλημα

Η οικονομία μας όπως έχει δομηθεί τον τελευταίο αιώνα, έχει βασιστεί αποκλειστικά στα ορυκτά καύσιμα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, τις μεταφορές και την κατασκευή πληθώρας προϊόντων. Η αλόγιστη χρήση των ορυκτών καυσίμων έχει οδηγήσει σε διαρκώς εντεινόμενα περιβαλλοντικά φαινόμενα όπως το φαινόμενο του θερμοκηπίου τις συνέπειες των οποίων τις βιώνουμε ήδη. Παράλληλα δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε τα κοινωνικά φαινόμενα τα οποία προκύπτουν ως απόρροια της καταστροφής του περιβάλλοντος. Η αλλαγή του κλίματος σε φτωχές ασιατικές χώρες προβλέπεται πως θα αυξήσει το μεταναστευτικό κύμα προς εύκρατες χώρες όπως αυτές της Ευρώπης, πύλη της οποίας είναι η Ελλάδα. Επίσης συχνά πυκνά γινόμαστε μάρτυρες της πολιτικής αστάθειας και πολέμων που προκαλεί ο ανταγωνισμός για τη νομή αγαθών σαν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο (βλέπε Ουκρανία, Ιράκ). Φανταστείτε πως θα ενταθούν όλες αυτές οι δυσάρεστες καταστάσεις αν στο προσεχές μέλλον όλοι οι ενεργειακά αποκλεισμένοι Κινέζοι, Ινδοί και Αφρικανοί απαιτήσουν να καταναλώνουν ενέργεια όπως εμείς οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικάνοι!

Απάντηση στο πρόβλημα της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα τουλάχιστον ως προς το κομμάτι της ηλεκτροπαραγωγής θα μπορούσαν να δώσουν οι ΑΠΕ καθώς κάποιες από αυτές (ηλιακή, αιολική) δεν επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα με διοξείδιο του άνθρακα (CO2) ενώ άλλες (βιομάζα) το εισάγουν σε μια λογική ανακύκλωσης. Ποια είναι όμως η αντιμετώπισή τους στα ορεινά της Άρτας;

Η κατάσταση στο δήμο Καραϊσκάκη.

Ενδιαφέρον έχει η συνέντευξη του δήμαρχου κ. Μίγδου στην Βίκη Καινούργιου, στην ραδιοφωνική εκπομπή “Είναι Γεγονός”, που φιλοξενείται στον τοπικό σταθμό Orange fm. Ο λόγος γίνεται για ένα αιολικό πάρκο που θα αποτελείται από 12 ανεμογεννήτριες και θα πρόκειται να εγκατασταθεί στα όρια του δήμου. Ο δήμαρχος αφού ενημέρωσε πως η εν λόγω επένδυση έχει λάβει όλες τις προβλεπόμενες άδειες και θετικές γνωμοδοτήσεις από τους εμπλεκόμενους φορείς (δασαρχείο, Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, προηγούμενο δημοτικό συμβούλιο, μητρόπολη Άρτας) αποφάνθηκε πως το αιολικό πάρκο θα οδηγήσει σε υποβάθμιση του φυσικού πλούτου. Μάλιστα απέρριψε κατηγορηματικά όλα τα αντισταθμιστικά ωφέλη τόσο χρηματικά όσο και υποδομές (διάνοιξη δρόμων, υπογειοποίηση καλωδίων). Ουσιαστικά καταφέρθηκε εναντίον της επένδυσης εκτός αν οι “συνταξιούχοι που στηρίζουν το δήμο” και οι υπόλοιποι δημότες δώσουν διαφορετική γνώμη.  Για να δούμε όμως τι συμβαίνει σε μια άλλη ορεινή περιοχή της Ελλάδας στην Ανάβρα της Μαγνησίας.

Ένα πρότυπο ορεινό χωριό   

Η Ανάβρα έχει γίνει ευρύτερα γνωστή για το έργο του πρώην δημάρχου Δ. Τσουκαλά. Ο κ. Τσουκαλάς όπως έχει αναφέρει σε διάφορες συνεντεύξεις όταν επέστρεψε στο χωριό του μετά από χρόνια απουσίας είχε να αντιμετωπίσει μια κατάσταση όπου τα ζώα των κτηνοτρόφων ήταν μέσα στο χωριό και η ασφαλτόστρωση σχεδόν ανύπαρκτη. Αφού εξασφάλισε τη συγκατάθεση των κατοίκων κατασκεύασε τρία κτηνοτροφικά πάρκα και σφαγείο και παράλληλα οριοθέτησε κοντά στο χωριό αιολικό πάρκο με είκοσι ανεμογεννήτριες το οποίο εξασφαλίζει έσοδα της τάξης 100.000€ για την πρώην κοινότητα Ανάβρας. Αποτέλεσμα αυτής της δράσης είναι σήμερα ο μέσος όρος ηλικίας να είναι 40 έτη, ο πληθυσμός να έχει διπλασιαστεί την τελευταία δεκαετία. Αξίζει να σημειωθεί πως το ελάχιστο ετήσιο εισόδημα των κτηνοτρόφων του χωριού υπολογίζεται στα 30.000€.

Σχόλια

Είναι εμφανές από τη σύγκριση των δύο περιπτώσεων πως δύο διαφορετικές προσεγγίσεις-πολιτικές μπορούν να οδηγήσουν στην ακμή ορεινών πληθυσμών ή να καθηλώσουν στη μιζέρια. Ασφαλώς δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ο κ. Μίγδος να προσπαθεί μέσα από τις αντιρρήσεις του να εξασφαλίσει ευνοϊκότερους όρους για το δήμου του. Ωστόσο και πάλι πρόκειται για μια στείρα πολιτική. Το ελληνικό κράτος πρέπει να αποχτήσει μια συνέχεια και να μην διακόπτει συνεχώς ώριμες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Αυτό σημαίνει τα καινούρια δημοτικά συμβούλια να μπορούν να σέβονται τις αποφάσεις των προηγούμενων. Επίσης σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξετάζουν επισταμένα τις μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων που συνοδεύουν κάθε επένδυση έτσι ώστε να διασφαλίζεται ουσιαστικά πως αυτή θα έχει τις ελάχιστες δυνατές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Κι επιτέλους αφού οι ΑΠΕ είναι “κακές” και πρέπει να τις στείλουμε στο πυρ το εξώτερον, να μας καταθέσουν οι κύριοι Μίγδοι ανά την επικράτεια ένα λεπτομερές σχέδιο για το πως οραματίζονται την ανάπτυξη. Οι Δανοί επένδυσαν στην αιολική ενέργεια και σήμερα διαθέτουν μια πρωτοπόρο παγκοσμίως εταιρία κατασκευής ανεμογεννητριών. Εδώ στην Ελλάδα τι πρέπει να κάνουμε; Να ξανα-ανακαλύψουμε τον τροχό; Ας μας πουν τη γνώμη τους γιατί τους πολιτικούς που πετούν ένα πυροτέχνημα για να μας θυμίσουν πως υπάρχουν, τους έχουμε βαρεθεί!  

 

Γράμμα από τη Σουηδία: Συγγνώμη Αλεξάνδρα!

Εξαιρετικοί αναγνώστες αυτή τη φορά σας γράφω για να σας διηγηθώ ένα περιστατικό που μου συνέβη στο πανεπιστήμιο, εδώ στην Ουψάλα. Η Αλεξάνδρα ήταν μια συμφοιτήτριά μου στο Χημικό Ιωαννίνων της οποίας είχα χάσει τα ίχνη μετά την αποφοίτηση μου. Μιλώντας με κάποιους άλλους συμφοιτητές εξ Ιωαννίνων πληροφορήθηκα πως έχει γίνει δεκτή για διδακτορικό στο πανεπιστήμιο της Ουψάλα και αργότερα ανακάλυψα πως κάνει μάθημα καθώς αυτό περιλαμβάνεται στα καθήκοντα των υποψήφιων διδακτόρων. Λοιπόν εντόπισα που κάνει μάθημα και είπα να την παρακολουθήσω και να να πω ένα “γεια”. Στο σημείο αυτό θέλω να παραθέσω ένα σημαντικό στοιχείο για τη συνέχεια: η Αλεξάνδρα γεννήθηκε στην Αλβανία αλλά μεγάλωσε και τέλειωσε τουλάχιστον δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα. Μετά το πέρας του μαθήματος πιάσαμε συζήτηση και κάποτε η κουβέντα ήρθε για το τι θα κάνουμε μετά τις σπουδές. Στη εκφορά του λόγου μου πως δεν αποκλείω να γυρίσω στην Ελλάδα, μου απάντησε μεταξύ άλλων πως θεωρεί την Ελλάδα πατρίδα της αλλά ταυτόχρονα “είμαι ξένη στην Ελλάδα”. Ντράπηκα.

Ντράπηκα γιατί σαν την Αλεξάνδρα υπάρχουν χιλιάδες άλλα παιδιά αλλοδαπών τα οποία μεγαλώνουν στη χώρα μας, πηγαίνουν κανονικά στο ελληνικό σχολείο, συμμετέχουν σε ενεργά στην ελληνική κοινωνία και παρόλα αυτά θεωρούνται ξένοι. Αλεξάνδρα συγγνώμη! Συγγνώμη γιατί αφήσαμε στο δημόσιο διάλογο να επικρατήσει η αντίληψη των αρχαιόπληκτων της Μαύρης Νύχτας και άλλων ότι η ελληνικότητα είναι κάτι που μεταδίδεται μέσω DNA. Αγνοούν εσκεμμένα ή μη αυτοί οι κύριοι πως ο αρχαίος φιλόσοφος Ισοκράτης υποστήριζε πως Έλληνας είναι όποιος έχει την ελληνική παιδεία. Εμείς βέβαια που σπουδάσαμε χημεία γνωρίζουμε πως η καταγωγή του καθενός ουδόλως σχετίζεται με τα γονίδια. Αλλά ποιος δίνει σημασία στην επιστήμη και στα διδάγματα των αρχαίων φιλοσόφων; Οι λαϊκίστικες αντιλήψεις είναι εξαιρετικά εύπεπτες για τα μυαλά που επιζητούν την πόρωση και απεχθάνονται την κριτική σκέψη. Αυτή ακριβώς η απαξίωση της κριτικής σκέψης και των ανθρωπιστικών αξιών μέσα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι και η πηγή της ευρύτερης πολιτιστικής χρεωκοπίας που βιώνουμε. Αλλά ποιος μιλάει για αυτά; Η συζήτηση για το πότε θα έρθει η τρόικα είναι πάντα πιο επίκαιρη…

Κλείνοντας Αλεξάνδρα θέλω να σου εκμυστηρευτώ κάτι. Ονειρεύομαι μια Ελλάδα που θα σέβεται την διαφορετικότητα σε όποια έκφανσή της. Ονειρεύομαι μια Ελλάδα που θα θεωρεί όσους είναι διαφορετικοί από τους πολλούς (έγχρωμοι, ομοφυλόφιλοι, μουσουλμάνοι κτλ) ως αναπόσπαστο κομμάτι της, ως στοιχεία που την εμπλουτίζουν. Πιστεύω πως μια τέτοια κοινωνία θα ήταν ένα φοβερό μέρος για να ζήσουμε και να πάμε όλοι μαζί μπροστά!

Δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα της Άρτας "Ταχυδρόμος"

Γράμμα από τη Σουηδία: Η διπλωματία της χωριάτικης σαλάτας

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαφημίσεις την Ελλάδα στο εξωτερικό; Πολλές θα μπορούσαν να είναι οι απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση αλλά δική μου είναι η εξής: η χωριάτικη σαλάτα. Ο λόγος είναι ότι η χωριάτικη σαλάτα στα αγγλικά μεταφράζεται ως ελληνική σαλάτα (=greek salad) και επομένως όποιος μπορεί να ικανοποιήσει τους συνδαιτημόνες του με μια τέτοια σαλάτα έχει ήδη δημιουργήσει μια θετική εμπειρία σχετικά με την Ελλάδα. Έτσι στο τέλος κάθε τραπεζιού όλοι αποχωρούν ικανοποιημένοι και μάλιστα ορισμένοι από τους αλλοδαπούς φίλους μου αρχίζουν να αγοράζουν φέτα ή άλλα ελληνικά προϊόντα όταν επισκέπτονται το σουπερμάρκετ. Η πραγματικότητα όμως στα ράφια των αγορών είναι αρκετά ζοφερή για τα ελληνικά προϊόντα.

Ο Ελύτης έγραψε στο Μικρό Ναυτίλο: “Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι, κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις”. Αν λοιπόν η ελιά και το αμπέλι είναι κομμάτια της ελληνικής ταυτότητας αξίζει να δούμε πως αυτά και τα παράγωγά τους κυκλοφορούν στις αγορές του εξωτερικού και πιο συγκεκριμένα στην Ουψάλα της Σουηδίας. Όποιος λοιπόν ψάξει ελιές “Καλαμών” το πιθανότερο είναι να τις βρει σε συσκευασίες Ιταλών, Ισπανών εμπόρων ή στην καλύτερη περίπτωση σε συσκευασίες σουηδικής εταιρίας που εμφανίζεται να έχει Έλληνες ιδιοκτήτες. Από την άλλη η επίσκεψη στα κρατικά μαγαζιά πώλησης αλκοολούχων ποτών (=systembolaget) είναι εξίσου απογοητευτική καθώς πιο εύκολα βρίσκεις κρασιά από την Χιλή και τη Ν. Αφρική παρά από την Ελλάδα. Η μοναδική εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα είναι μια δημοφιλής ρετσίνα. Πέρα από αυτή τη ρετσίνα η Ελλάδα δεν έχει παρουσία στα κρασιά.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Μια λύση θα ήταν η στροφή της ελληνικής αγροτικής παραγωγή προς τη δημιουργία ποιοτικών προϊόντων  Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π) και προϊόντων Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης (Π.Γ.Ε). Με αυτό τον τρόπο θα διασφαλιστεί ότι η ελληνική παραγωγή δεν θα πωλείται εκτός συνόρων με ξένες ετικέτες. Μια άλλη κατεύθυνση που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη είναι η δημιουργία μεγάλων συνεταιριστικών σχημάτων τα οποία θα είναι ικανά τα εξάγουν μεγάλες ποσότητες και να κάνουν σοβαρές επενδύσεις. Πρέπει δηλαδή να εγκαταλειφθεί η εμπορία ανώνυμων προϊόντων γιατί αυτή η τακτική παράγει μια ακόμα επικίνδυνη παρενέργεια: ωθεί τους απόφοιτους πανεπιστημίων όπως το ΟΠΑ, ΠαΜακ και άλλων σχολών με αντικείμενο την οικονομική δραστηριότητα να εγκαταλείψουν τη χώρα. Διότι αν αυτοί θεωρούνται περιττοί στην εμπορία και στην τυποποίηση προϊόντων τι μέλει να κάνουν στην Ελλάδα; Να εξαργυρώσουν τις σπουδές τους δουλεύοντας σε καφετέριες και σουβλατζίδικα;

Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω πως οι προτάσεις που διατυπώνονται σε αυτό το άρθρο προφανώς δεν είναι καινοφανείς. Ευτυχώς πλέον μπορεί εύκολα να τις συναντήσει κάποιος στον τύπο. Φοβάμαι ωστόσο πως μάλλον δεν έχει εμπεδωθεί πως πρέπει να αποτελέσουν τη βάση για την οικοδόμηση μιας διαφορετικής Ελλάδας για την οποία όλοι θα είμαστε υπερήφανοι. Ή μήπως υπάρχουν άλλες εναλλακτικές; 

Greek crisis: Greece vs Germany or who hates who...

It's quite often here in Uppsala that when I meet new people, especially Europeans, they ask me about the greek crisis. They are interested in knowing about what happened in Greece and how's the situation right now. This discussion becomes more interesting for me when it is a German asking for information. Then I usually hear about the "lazy Greeks" or even worse that "Greeks hate Germans" because of the austerity measures german government dictated. Well, I have no reason to hate Germans if they try to ensure they will get the money they borrowed Greece back. I would hate them for what they did during the second World War but then again I believe it's totally meaningless. After all you can't have peaceful future if hate blinds you. But let's talk about the greek crisis.
It is my belief Greeks carry the main responsibility for their bankrupt state and society. Who tries to put the blame on other nations for ruining Greece simply avoids assuming his/her responsibility and deliberately fails to see that lot of things went wrong in the country for decades. I am not going to analyze what went wrong. This should be a separate article, maybe of limited interest to those who aren't Greek. However I will stress one point that lead us to dead-end and this is overconsumption.
Before 2008 getting a loan from a bank was really easy. Banks didn't really care if you were able to pay back your loan. They would borrow you money for holidays, for the acquisition of a new car, for the construction of a new house, for whatever. Therefore every Greek who wanted to show off his/her non existent richness would buy a Mercedes-Benz car. Those who were poorer would still do their shoping in a Lidl or Aldi supermarket and buy a Volkswagen car. Housewives would be happy to have a Siemens washing machine or oven and Siemens was "smart" enough to bribe Greek politicians in order to get big construction projects. Let aside the fact Greece was a good customer of Krauss-Maffei, the industry which build Leopard tanks. And this series of examples goes on endlessly...
So maybe it would be useful for the Germans to stop reading "Der Spiegel" and look themselves in the mirror asking whether the deficit of what they call PIGS (=Portugal, Italy, Greece, Spain) is their surplus. Maybe it is useful to ask themselves whether they were making money from the "sinful" Greeks...
And by the way Greeks are usually hard working but not efficient (me included). Thus if they want to end the crisis they created they have to improve the efficiency of doing things. Just let them do it!
To sum up I believe there is no reason for the Greeks to hate Germans or vicersa. I believe in European Union as space and entity that fits every single european citizen and is based on mutual respect and understanding. This should be our goal if we want to share a better future for all of us. :)