Οι μαθητές της επιταχυνόμενης δασκάλας...

Πριν από μήνες είχα γράψει σε αυτό το μπλογκ για τη φίλη μου την Έφη με αφορμή τη συμμετοχή της σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο CERN. Όσοι τυχόν δεν διαβάσατε το προηγούμενο σημείωμα μπορείτε να το βρείτε εδώ. 
Θέλοντας να κατανοήσω πως η γνώση που απέκτησε η Έφη μπορεί να μετουσιωθεί σε δραστηριότητα ωφέλιμη για τους μαθητές της, της ζήτησα να γράψει ένα σύντομο σημείωμα σχετικά με το τι συμβαίνει μέσα στην τάξη. Έχει λοιπόν ενδιαφέρον να διαβάσουμε πως οι μαθητές της μυούνται στον κόσμο της Φυσικής μέσα από δημιοργικές δραστηριότητες.

Γράφει η Έφη:
"Πώς δημιουργήθηκε το Σύμπαν; Οι πλανήτες του ηλιακού συστήματος είναι 8 ή 9; Υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες; Υπάρχουν μικρότερα σωματίδια από τα πρωτόνια; Οι αστερισμοί από πού πήραν το όνομα τους; Αυτές και άλλες ερωτήσεις περιλαμβάνονται στην εξερεύνηση που κάνει η Γ’ Δημοτικού του 16^ου Διαπολιτισμικού Δημοτικού Σχολείου Χανίων στα πλαίσια του προγράμματος   «Παίζοντας με τα Πρωτόνια» , στο οποίο συμμετέχουν και το οποίο στηρίζεται στηνπρωτοβουλία του πειράματος CMS του CERN.

Και ίσως αναρωτιέστε τι μπορεί να καταλάβουν οι μόλις 8-9 ετών μαθητές μου. Η ουσία όμως δεν είναι να δημιουργήσουμε τους επόμενους επιστήμονες! Δεν προσπαθούμε να μεταδώσουμε στείρες γνώσεις Φυσικής, Μαθηματικών ή Χημείας. Σ’αυτό το πρόγραμμα παίζουμε, ζωγραφίζουμε, κατασκευάζουμε, παριστάνουμε τις θεωρητικές γνώσεις που κατακτούμε με σύμμαχο πάντα τη φαντασία μας!

Στην φωτογραφία: απεικόνιση του ατόμου στην τάξη 

Δεν ξέρω, αν έχουν καταλάβει όλα όσα τους διδάσκω περί Φυσικής, ξέρω όμως πως τις ώρες που αφιερώνουμε στο PwP(Playing with Protons) είναι πολύ πιο συγκεντρωμένοι, ορεξάτοι και έτοιμοι να με βομβαρδίσουν με άπειρες ερωτήσεις!!

Δεν ξέρω, αν έχουν μάθει να κλίνουν σωστά ένα ρήμα, ξέρω πως σίγουρα αναγνωρίζουν ένα μοντέλο ατόμου! Και ίσως στις επόμενες τάξεις η Φυσική να μην είναι γι’αυτούς το «δύσκολο» μάθημα!"

Ίσως στις παραπάνω γραμμές να κρύβεται η ουσία του σχολείου. Εννοώ το σχολείο ως ένα χώρο, οντότητα που έχει ως σκοπό την ενθάρρυνση της μάθησης. Γιατί τι σημασία έχει το αν μάθεις στο σχολείο ότι η δομή των ατόμων είναι η τάδε αν δεν σου έχει εξάψει την περιέργεια να κατανοήσεις γιατί είναι έτσι; Άλλωστε η βάση της σύγχρονης (θετικής) επιστήμης είναι η ερώτηση ως προϊόν της αναζήτησης της αλήθειας. Αν έχεις κριτική διάθεση και μπορείς να αμφισβητήσεις την υπάρχουσα γνώση τότε έχεις τα εργαλεία για να γίνεις καλός επιστήμονας. Ίσως έχεις και τα εργαλεία για να γίνεις ένας χρήσιμος πολίτης στην εποχή που οι ψευδείς ειδήσεις είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Διαβάζοντας όσα γράφει η Έφη νοιώθω μια ικανοποίηση επειδή γνωρίζω ότι κάπου στην Ελλάδα υπάρχει μια τάξη που ενθαρρύνει τους μαθητές να ρωτούν! Είναι κομμάτι μιας Ελλάδας στην οποία θα ήθελα να ζω. Ασφαλώς είμαι βέβαιος πως υπάρχουν πολλοί δάσκαλοι σαν την Έφη που δίνουν αξία στο ελληνικό σχολείο. Δυστυχώς φαίνεται πως χάνονται σε έναν ωκεανό μετριότητας... Ωστόσο την επόμενη φορά που θα πληρώσω το φόρο μου θα το κάνω με ευχαρίστηση σκεφτόμενος πως έστω κι ένα ευρωλεπτό που καταβάλλω πάει για το μισθό της (κάθε) Έφης. Το αξίζουν!   

Φυλάσσοντας Θερμοπύλες στην… Άρτα

Ανέκαθεν αναρωτιόμουν για την χρησιμότητα ενός στρατοπέδου στην Άρτα στους καιρούς μας. Σε τι άραγε είναι χρήσιμο να διατηρείς ένα μικρό στρατόπεδο το οποίο περίπου 200 χιλιόμετρα από τα βόρεια σύνορα της χώρας; Έχει νόημα να φυλάσσεις Θερμοπύλες στην Άρτα; Κι αν δεν έχει τι θα κάνουμε εμείς με ένα ερειπωμένο στρατόπεδο;

Με το θέμα του στρατοπέδου διάλεξα να ασχοληθώ μετά την ανάγνωση του άρθρου με τίτλο “Το ΚΕΝ απέθανε… Ζήτω το Διοικητήριο!” που έγραψε ο Ν.Α.Σ στην “ΗΧΩ της Άρτας” στις 19/1/2018. Στο άρθρο αυτό ο δημοσιογράφος υποστηρίζει τη μεταβίβαση της κυριότητας του ακινήτου όπου τώρα βρίσκεται το στρατόπεδο ΒΕΡΣΗ προς το δήμο Άρτας και την μεταφορά, συγκέντρωση εκεί δημόσιων υπηρεσιών που τώρα βρίσκονται διάσπαρτες στην πόλη της Άρτας. Τα επιχειρήματα που παρουσιάζονται προς υποστήριξη της πρότασης είναι τρία: α) μόνο ο δήμος έχει την επάρκεια να συντηρήσει το χώρο και τα υφιστάμενα κτήρια, β) επίτευξη εξοικονόμησης χρημάτων που τώρα δίνονται σε ιδιώτες γ) καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. Αν κι επί της αρχής η πρόταση αυτή μοιάζει λογική είναι εμφανές πως είναι ατεκμηρίωτη. Εξηγώ τη εννοώ.

Αυτή την στιγμή δεν υπάρχει κάποια οικονομική μελέτη που να αποτιμά τον οικονομικό αντίκτυπο του στρατοπέδου στην πόλη της Άρτας. Συνεπώς μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε για το αν η υποτιθέμενη μελλοντική εξοικονόμηση χρημάτων είναι μεγαλύτερη από τα λεφτά που “αφήνει” το στρατόπεδο στην πόλη σήμερα. Ας κάνουμε όμως την υπόθεση εργασίας ότι σήμερα το στρατόπεδο “αφήνει” €1 εκατομμύριο ετησίως ενώ αντίστοιχα η εικαζόμενη εξοικονόμηση είναι της τάξης του €1,5 εκατομμύριο. Υπάρχει πολιτικός που θα υποστήριζε το κλείσιμο του στρατοπέδου και την μεταφορά υπηρεσιών εκεί για ένα καθαρό όφελος της τάξης των €500.000 ετησίως; Προφανώς κι όχι! Κι αυτό γιατί τα λεφτά που διοχετεύει το στρατόπεδο μέσω υπηρεσιών και κατανάλωσης βοηθούν στην συντήρηση θέσεων εργασίας και την ευημερία άλλων επαγγελμάτων. Δηλαδή μπορεί ο δήμαρχος να διατείνεται ότι δεν θέλει το ΤΕΙ μόνο για τα σουβλάκια αλλά σίγουρα θέλει το στρατόπεδο για τους καφέδες…  Αυτό βέβαια δεν δικαιολογεί τη διατήρηση του στρατοπέδου και την διαιώνιση μιας κατάστασης που βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η Άρτα μπορεί να έχει μέλλον λαμπρό χωρίς τα στρατόπεδα αρκεί οι πολιτικοί μας να δημιουργήσουν αναπτυξιακή δυναμική.

Για να καταλάβουμε όλοι τη μπορεί να σημαίνει “αναπτυξιακή δυναμική” ας πάμε στα κοντινά μας Γιάννενα. Εκεί ο περιφεριάρχης και η αντιπεριφεριαρχης Καλογιάννη δημιούργησαν τις προϋποθέσεις έτσι ώστε να προσελκύσουν ιδιωτική επενδύση (ΣΔΙΤ) για την κατασκευή του εργοστάσιου επεξεργασίας απορριμάτων. Η επένδυση αυτή ήδη έχει δημιουργήσει περίπου 200 θέσεις εργασίας κατά την περίοδο κατασκευής ενώ από τον αύγουστο που μπαίνει σε λειτουργία θα δημιουργήσει 90 θέσεις εργασίας για τουλάχιστον 25 χρόνια. Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθος της οικονομικής δραστηριότητας που θα δημιουργηθεί γύρω από την επεξεργασία των απορριμάτων…

Φανταστείτε λοιπόν αν στη θέση του στρατοπέδου ΒΕΡΣΗ δημιουργούνταν ένα ξενοδοχείο με σύμπραξη ιδιωτικού και δημόσιου τομέα! Στο πρόγραμμα τουριστικής ανάπτυξης του δήμου Αρταίων αναφέρεται ότι το ξενοδοχειακό δυναμικό που βρίσκεται στο νομό Άρτας αντιπροσωπεύει μόλις το 3,5% του ξενοδοχειακού δυναμικού της Ηπείρου! Επομένως είναι επιτακτική ανάγκη να αυξηθεί ο αριθμός των τουριστικών καταλυμάτων αν θέλουμε οι τουρίστες να μένουν στην Άρτα και να μην κάνουν απλά τη βόλτα τους στην πόλη μας. Παράλληλα θα δημιουργούνταν ένας πρόσθετος πόλος έλξης επισκεπτών, θέσεις εργασίας και νέες προοπτικές ανάπτυξης.

Βέβαια οι πολιτικοί της Άρτας με θεσμικό ρόλο (δήμαρχος, αντιπεριφεριάρχης, βουλευτές) τάσσονται όλοι υπέρ της διατήρησης του στρατοπέδου. Μοιράζονται ατολμία, έλλειψη οράματος κι ασυνεννοησία. Ωστόσο οι πολίτες δεν αντέχουμε να πληρώνουμε πολιτικούς για να στρογγυλοκάθονται στην καρεκλίτσα τους χωρίς να εργάζονται για το μέλλον του τόπου. Οι επόμενες εκλογές πλησιάζουν. Καιρός να αξιοποιήσουμε καλύτερα την ψήφο μας και να στείλουμε κάποιους πίσω στην ιδιωτική τους καριέρα.         

  

5 έργα υποδομής για την Άρτα του 2023

Το 2017 οδεύει προς το τέλος κι ίσως είναι μια ευκαιρία να προβληματιστούμε για το πως θα είναι η Άρτα σε 5 χρόνια και ποια είναι τα έργα υποδομής που χρειάζονται για να γίνουν μέσα σε αυτό το διάστημα ώστε να αποχτήσει ο τόπος αναπτυξιακή δυναμική. Ακολούθως παρουσιάζω ορισμένα από αυτά. Προφανώς η απαρίθμηση που κάνω είναι υποκειμενική και όχι εξαντλητική οπότε αισθανθείτε ελεύθεροι να την αμφισβητήσετε! Ας δούμε όμως συνοπτικά τα έργα που πρέπει να γίνουν στα επόμενα 5 χρόνια.

1. Επιχειρηματικό πάρκο. Για το θέμα αυτό έχω γράψει και στο παρελθόν και δεν έχω κάτι να προσθέσω. Φαίνεται πως ο επιχειρηματικός κόσμος της Άρτας έχει αντιληφθεί την αναγκαιότητά του και έχουν δρομολογηθεί οι προκαταρκτικές διαδικασίες για την υλοποίησή του. Ωστόσο απαιτείται εγρήγορση από τους εμπλεκόμενους φορείς για να προχωρήσει ομαλά το έργο.
2. Αγροδιατροφικό πάρκο. Το αγροδιατροφικό πάρκο μπορεί να καλύψει το κενό που υπάρχει αυτή τη στιγμή μεταξύ της παραγόμενης επιστημονικής γνώσης στο ΤΕΙ Ηπείρου και τον πρωτογενή τομέα της Άρτας. Δηλαδή μπορεί να παράξει τεράστια αξία για την τοπική κοινωνία αν υποθάλψει επιχειρήσεις που μεταποιούν τα προϊόντα της αρτινής γης, παντρεύοντάς τα με την καινοτομία που παράγεται στο ΤΕΙ. Αν θέλουμε τα αρτινά αγροτικά προϊόντα να στέκονται περήφανα στο παγκόσμιο στερέωμα τότε το αγροδιατροφικό πάρκο είναι αναγκαίο.
3. Αρδευτικά έργα στον κάμπο της Άρτας. Αν κι η γνώση μου ως προς τη παρούσα κατάσταση είναι περιορισμένη, είναι προφανές πως μια βιώσιμη κι οικονομικά συμφέρουσα άρδευση δεν επιτυγχάνεται με γεωτρήσεις. Επίσης η κλιματική αλλαγή καθιστά αρδευτικές πρακτικές που χρησιμοποιούν μεγάλες ποσότητες νερού απαγορευτικές. Πριν πούμε το νερό νεράκι πρέπει να γίνουν να απαραίτητα έργα που θα εξασφαλίζουν την ορθολογική διαχείριση του νερού και παράλληλα να εφαρμοστούν τεχνικές όπως το στάγδην πότισμα ώστε να περιοριστεί αισθητά η κατανάλωση νερού στην αγροτική δραστηριότητα.
4. Οριοθέτηση του ποταμού Αράχθου. Η μη οριοθέτηση του ποταμού είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη της πόλης και οι σχετικές μελέτες προχωρούν με ρυθμούς χελώνας.
5. Εκσυγχρονισμός δικτύου διανομής ηλεκτρικού ρεύματος. Το θέμα του εκσυγχρονισμού του δικτύου διανομής ηλεκτρικού ρεύματος προέκυψε λόγω του κορεσμού του και της αδυναμίας εξυπηρέτησης αγροτών που ήθελαν να εγκαταστήσουν νέα φωτοβολταϊκά συστήματα ή άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ωστόσο δεν εξαντλείται εκεί. Το δίκτυο πρέπει να μετασχηματιστεί ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί τη μελλοντική ζήτηση για φόρτιση/εκφόρτιση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Μπορεί αυτό το μέλλον να φαντάζει μακρινό αλλά σε χώρες όπως η Νορβηγία τείνει γρήγορα να γίνει ο κανόνας στις μετακινήσεις. Προφανώς η έλλειψη ενός δικτύου που μπορεί να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη της ηλεκτροκίνησης. Όποιος διάβασε μέχρι εδώ το άρθρο ίσως δεν έγινε σοφότερος. Τα έργα υποδομής που αναφέρω έχουν απασχολήσει ήδη την τοπική επικαιρότητα. Παρ’ όλα αυτά καθώς είναι σύνθετα έργα κι απαιτούν τη πίεση/ συνεργασία πολλών μερών η οποία συχνά απουσιάζει, καταλήγουν σε μια στάσιμη κατάσταση. Ποια είναι λοιπόν η στάση των βουλευτών μας απέναντι σε αυτά τα αναπτυξιακά έργα; Μπορούν να τα υποστηρίξουν ή είναι απορροφημένοι από τα κομματικά τους καθήκοντα; Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι πολιτικοί αδυνατούν να δουν πέρα από το τέλος της θητείας τους. Είναι αυτό αληθές και για τους Αρτινούς βουλευτές; Τώρα στις γιορτές ρωτήστε τους! Αν διαπιστώσετε πως αδιαφορούν ως προς την υποστήριξη των έργων υποδομής τότε αυτό σημαίνει πως πρέπει να ψηφίσουμε άλλους πιο κατάλληλους...

(almost) vegetarian for the sake of the environment

I grew up in a small town in Greece where eating meat is an indispensable part of our diet. Whoever has been in Greece is aware of its local specialties such as gyros and mousaka both containing a considerable portion of meat. What is more, it is a tradition to roast a lamb at Easter in order to celebrate this special religious festivity. Needless to say that in my family and maybe this is true for many more families, we would never treat a guest with let’s say a pea soup or a salad. Giving a welcoming dinner to our guest always implied a meal containing meat. To sum up, meat has always been present in my memories and I daresay I was “educated” to love it and enjoy it without having second thoughts. This image was meant to change as I became an adult.

The increasing climate problems made me start wondering what the causes of them were. Was it only the increasing CO2 emissions or something more? I became gradually aware that the meat industry contributes the the deterioration of the planet but still that was something abstract. Then I saw the documentary “cowspiracy” and I was convinced that I have to rethink my eating habits.

The documentary raises some strong arguments about the impact of especially cattle industry on the environment showing that it’s not only producing CO2 and methane emissions but it is also resource intensive and responsible for the deforestation of a large part of Amazon and other forests. I won’t refer to numbers here but I encourage you to watch the documentary. It also raises some valid ethical arguments for the treatment of the animals but I won’t address them in this article.

Thus, I understood that eating meat everyday or many times per week is both not healthy for me and unsustainable for our planet. However as I was not ready to give up eating meat totally. Hence, I decided to stop buying it from the supermarket and to eat meat max once per week. I became almost vegetarian and it feels like a good choice both for me and the future generations! Maybe in the future I will give up eating meat completely. Change takes time most of the times… Therefore I invite you to reconsider your eating habits and take into account your indirect impact to the planet.

All this being said, I still find it hard to give up chocolate although I know it requires tons of water just to produce one kilo (kg) of it. I also find it hard to skip taking plane when I want to visit friends and relatives around the world. Perhaps it’s more manageable to tackle one challenge at a time!

Κεντρο-αριστερά: κοιτώντας το μέλλον ή το παρελθόν;

Οι εκλογές στο χώρο της κεντρο-αριστεράς κι ακολούθως ο σχηματισμός νέου φορέα είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον πολιτικό γεγονός στην Ελλάδα για το 2017. Το ενδιαφέρον έγκειται στο ότι αυτό το εγχείρημα μπορεί, υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει την αφετηρία για ένα κόμμα προοδευτικό, ευρωπαϊκό, μη λαϊκίστικο που θα έχει σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Μήλο της έριδος στην μέχρι τώρα συζήτηση ήταν αν είναι δυνατό να εφαρμοστεί ηλεκτρονική εξ αποστάσεως ψηφοφορία. Η πρόταση αυτή εγκαταλείφθηκε καθώς η πλευρά της κας Γενημματά ουδέποτε πείστηκε για το αδιάβλητο της διαδικασίας. Πολλοί πίστεψαν πως το συγκεκριμένο θέμα είναι αμιγώς διαδικαστικό αλλά η δική μου εκτίμηση είναι πως έχει κι άλλες σημαντικότερες προεκτάσεις τις οποίες θα αναπτύξω επιγραμματικά στη συνέχεια. Επειδή όμως η οποιαδήποτε ανάλυση είναι σχετική με το πλαίσιο το οποίο γίνεται θα μου επιτρέψετε λίγα λόγια για ορισμένες ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις που συμβαίνουν σήμερα.

Όποιος λοιπόν ψάχνει τις ειδήσεις θα έχει διαβάσει για τα πιλοτικά προγράμματα τις Uber. Η Uber λοιπόν είναι μια εταιρία-πλατφόρμα διάθεσης μεταφορικού έργου που πειραματίζεται με αυτοκινούμενα ταξί. Φαίνεται πως σε μια δεκαετία οι Aμερικάνοι πολίτες θα έχουν τη δυνατότητα να μπαίνουν σε ταξί χωρίς οδηγό κι αφού δώσουν τον προορισμό τους στον υπολογιστή του αυτοκινήτου, να φτάνουν ασφαλείς σε αυτόν. Μια άλλη καινοτομία είναι η διανομή προϊόντων κατ’ οίκον με ιπτάμενα ρομπότ τα λεγόμενα drones. Ήδη η Αmazon έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί σε περιορισμένη ακόμα κλίμακα τα ιπτάμενα ρομπότ για την διανομή προϊόντων και σαφώς η τάση είναι αυτό το σύστημα να εξαπλωθεί ευρέως. Αυτές είναι μόνο δύο από τις τεχνολογικές εξελίξεις που συμβαίνουν σήμερα και αναμένεται να αλλάξουν την καθημερινότητά μας αργά ή γρήγορα. Κοινός παρονομαστής των δύο τεχνολογιών είναι η χρήση του διαδικτύου. Πράγματι αυτές οι υπηρεσίες/τεχνολογίες είναι συνυφασμένες με το διαδίκτυο, δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς αυτό. Και στην Ελλάδα τι;

Στην Ελλάδα η κα. Γεννηματά ηγέτιδα ενός ιστορικού κόμματος επιλέγει να απορρίψει μια απλή ηλεκτρονική ψηφοφορία. Πολλοί μίλησαν μια μικροπολιτική σκοπιμότητα καθώς περιορίζοντας τη δυνητική εκλογική βάση έχει περισσότερες πιθανότητες να επικρατήσει η ίδια αφού διαθέτει άρτιο κομματικό μηχανισμό. Άλλωστε οι “πρασινοφρουροί” δεν χρειάζονται το διαδίκτυο για να ψηφίσουν. Σαν έτοιμοι από καιρό, σα θαραλλέοι, σαν που ταιριάζει σε αυτούς που αξιώθηκαν ένα τέτοιο κόμμα θα παρουσιαστούν στις κάλπες και θα ψηφίσουν την αργηγό. Στο βαθμό που αυτό είναι αλήθεια μπορούμε να μιλάμε για μια κατάπτυστη συμπεριφορά της κας Γεννηματά. Εγώ όμως θα ήθελα να σταθώ σε μια άλλη ανάγνωση, αυτή που έχει να κάνει με την τεχνοφοβία.

Η τεχνοφοβία για την οποία μιλώ αφορά την αντίληψη μιας υποτιθέμενης τεχνολογικής πρόκλησης (δηλαδή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας) ως απειλή κι όχι ως μια ευκαιρία να δουλέψουμε για να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω. Σε ένα κόσμο που διατρέχεται από ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις όπως αυτές που περιέγραψα προηγουμένως, μια πολιτική ηγεσία η οποία δεν τις κατανοεί και δεν είναι σε θέση να τις ακολουθήσει, μια τεχνοφοβική ηγεσία μπορεί να είναι καταστροφική για τον τόπο. Προφανώς αν η Ελλάδα θέλει να συγκαταλέγεται στις αναπτυγμένες χώρες θα πρέπει να διαθέτει πολιτικούς που αντιμετωπίζουν τις τεχνολογικές προκλήσεις ως μια ευκαιρία για καινοτομία, δηλαδή όχι την κα. Γεννηματά.

Ασφαλώς η στάση ως προς τις νέες τεχνολογίες δεν είναι το μοναδικό κριτήριο για να ψηφίσεις τον ηγέτη του νέου φορέα. Ένας φορέας όμως δεν μπορεί να αποκαλείται προοδευτικός όταν ο ηγέτης του αρνείται να συναινέσει στη διοργάνωση μιας απλής ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Γι’ αυτό στις εκλογές της 12ης νοεμβρίου έχει νόημα η ψήφος που είναι προϊόν προβληματισμού. Ας αναλάβουμε την ευθύνη μας ως πολίτες να προκρίνουμε τον αξιότερο ηγέτη ως επικεφαλής του νέου προοδευτικού φορέα! Αυτή είναι μια κρίσιμη επιλογή αν θέλουμε να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον.

“Πανελλήνια” γενική έκθεση Άρτας: που πάμε;

Η 5η “πανελλήνια” γενική έκθεση Άρτας είναι πλέον παρελθόν κι ίσως θα ήταν χρήσιμο να κάνουμε ένα απολογισμό. Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να την επισκεφτώ ωστόσο τα ρεπορταζ στα τοπικά μέσα ενημέρωσης προσφέρουν μια καλή εικόνα για τη διοργάνωση. Ας αρχίσω από τα θετικά.

Η έκθεση μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο και προσελκύει ολοένα και περισσότερους εκθέτες. Αυξανόμενος φαίνεται να είναι κι ο αριθμός των επισκεπτών που πλέον άγγιξε τους 80.000 σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει η δημοτική αρχή. Ίσως η θετικότερη είδηση είναι πως πλέον βαίνει πως δημοπράτηση η μελέτη για την κατασκευή μόνιμης εγκατάστασης η οποία θα αντικαταστήσει των τρέχουσα κατασκευή από νάυλον. Ασφαλώς με τους ρυθμούς που δουλεύει το ελληνικό δημόσιο αυτή η εξέλιξη θα αργήσει αλλά η εξέλιξη αυτή είναι μονόδρομος αν θέλουμε η Άρτα να φιλοξενεί σοβαρές εκθέσεις και να είναι ένας εμπορικός πόλος έλξης. Συνεπώς η έκθεση αυτή έχει ένα αδιαμφισβήτητο θετικό αντίκτυπο για την Άρτα και σαφώς τα περιθώρια ανάπτυξης είναι τεράστια. Στη συνέχεια θα αναφερθώ σε μια δράση η οποία θα έπρεπε να έχει γίνει χθες!

Χαρακτηριστική είναι η απουσία επίσημης ιστοσελίδας της έκθεσης. Όποιος θέλει να βρει πληροφορίες για την έκθεση πρέπει να ψάξει σε ιστοσελίδες τρίτων που συνήθως φιλοξενούν ένα δελτίο τύπου. Αυτό το έλλειμμα ενημέρωσης λειτουργεί ως τροχοπέδη για την περαιτέρω ανάπτυξη της έκθεσης. Αν είμαι υποψήφιος εκθέτης από τη Λάρισα γιατί να συμμετάσχω στην έκθεση της Άρτας αν μόνο το αρτινό κοινό αντιληφθεί την παρουσία μου; Αν είμαι υποψήφιος επισκέπτης από την Πάτρα γιατί να πάω στην Άρτα αφού δεν γνωρίζω αν υπάρχουν εκθέτες που δυνητικά με ενδιαφέρουν; Η απουσία επίσημης ιστοσελίδας θα μπορούσε να θεωρηθεί πταίσμα 10 χρόνια πριν. Όμως σήμερα, τη στιγμή που τα έσοδα του ηλεκτρονικού πολυκαταστήματος Amazon ξεπερνούν τα 100 δισ. δολάρια, είναι τουλάχιστον τραγικό το πως στην Άρτα πασχίζουμε να συνειδητοποιήσουμε την εμπορική αξία μιας ιστοσελίδας!

Η “πανελλήνια” έκθεση Άρτας μπορεί να δημιουργήσει σημαντικά έσοδα για την τοπική οικονομία. Φανταστείτε το πολλαπλό όφελος που θα υπήρχε αν η πώληση χώρου στους μη Αρτινούς εκθέτες συνοδευόταν από εκπτώσεις για διαμονή σε ξενοδοχεία, γεύματα σε εστιατόρια και δωρεάν είσοδο στο αρχαιολογικό μουσείο. Προφανώς οι σημερινοί διοργανωτές της έκθεσης αν και προσπαθούν, αδυνατούν να αυξήσουν την εμπορική αξία της έκθεσης. Επομένως ίσως ήταν μια καλή ιδέα να ιδρυθεί μια κοινοπραξία/ εταιρία ειδικού σκοπού στελεχωμένη από επαγγελματίες του χώρου που θα δουλεύει αποκλειστικά με την προώθηση, διοργάνωση των εκθέσεων που γίνονται στο εκθεσιακό κέντρο. Κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει πως η πρόσληψη επαγγελματιών θα εκτίναζε τα κόστη. Σύμφωνοι. Όμως οι αυτοσχεδιασμοί κι η προχειρότητα των πρωτοπαλίκαρων του (εκάστοτε) δημάρχου κοστίζουν πολύ περισσότερο σε διαφεύγοντα κέρδη!

ΚΤΕΛ νομού Άρτας: ξεχασμένο στο παρελθόν

Ποια είναι η πρώτη εικόνα σας όταν ταξιδεύετε προς την Άρτα ή κάποιο άλλο προορισμό της ηπειρωτικής Ελλάδας; Εμένα φέτος το καλοκαίρι ήταν η εξής: ένας υπάλληλος στο γκισέ των ΚΤΕΛ Κηφισού που κρατώντας στο ένα χέρι το τσιγάρο και στο αυτί το ακουστικό του τηλεφώνου, μου έκοψε ανόρεχτα το εισιτήριο Ο οδηγός του ΚΤΕΛ νομού Άρτας κινήθηκε στο ίδιο μοτίβο. Άφηνε ενίοτε το ένα χέρι απ' το τιμόνι για να τραβήξει μια τζούρα από το τσιγάρο που είχε στα δάχτυλά του, πότε τραβούσε μια τζούρα από τον καφέ του και βέβαια μίλησε και στο κινητό του ενώ οδηγούσε. Αν και λεπτός δεν φόρεσε ποτέ ζώνη ασφάλειας. Μάλλον θα τον στένευε...

Το ΚΤΕΛ Άρτας παρέχει εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια (όσο δηλαδή μπορώ να θυμάμαι το εαυτό μου) τη ίδια υπηρεσία: μεταφορικό έργο από το σημείο Α στο σημείο Β. Η επαγγελματική συμπεριφορά επαφίεται στη καλή θέληση του κάθε οδηγού ενώ η κοστολόγηση είναι δυσανάλογη σε σχέση με την ποιότητα της υπηρεσίας. Τα 65€ που κοστίζει το εισιτήριο μετ' επιστροφής για Αθήνα δεν δικαιολογούνται για μια υπηρεσία που εξαντλείται μόνο στη μεταφορά του επιβάτη. Δίνω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Πριν από 2 χρόνια έκανα με λεωφορείο το δρομολόγιο Βερολίνο-Πράγα και πλήρωσα το εισιτήριο μετ' επιστροφής 40€ (η απόσταση είναι παρόμοια με το Άρτα-Αθήνα). Δεν θα σταθώ τόσο στην διαφορά τιμής καθώς στη Γερμανία δεν υπάρχουν διόδια αλλά θα επικεντρωθώ στην εμπειρία του ταξιδιού. Κατ' αρχήν έκανα την κράτηση εύκολα μέσω διαδικτύου (κανένας ανόρεχτος υπάλληλος στο γκισέ). Τα καθίσματα είχαν σε κάποιο σημείο πρίζα, γεγονός που μου επέτρεπε να φορτίσω το υπολογιστή μου αν ήθελα να τον χρησιμοποιήσω επί μακρόν. Μπροστά από το κάθισμα υπήρχε οθόνη και μπορούσα να επιλέξω μια ταινία για να δω μέσα από μια ικανοποιητική επιλογή. Το λεωφορείο διέθετε Wi-fi και συνεπώς είχα πρόσβαση στο διαδίκτυο. Ο οδηγός ήταν επιμελημένος και η συνοδός πρόσφερε καφέ ή κάποιο άλλο ρόφημα δωρεάν. Αν πεινούσα είχα τη δυνατότητα να αγοράσω κάτι ελαφρύ πάνω στο λεωφορείο. Τέλος η συνοδηγός μοίρασε κι ακουστικά ώστε να μπορούμε να δούμε την ταινία χωρίς να ενοχλούμε τους άλλους επιβάτες.

Βλέπουμε λοιπόν 2 περιπτώσεις όπου οι μεταφορικές εταιρίες παρέχουν εντελώς διαφορετικές υπηρεσίες. Τι κάνει λοιπόν τις γερμανικές μεταφορικές εταιρίες να προσφέρουν πολλά περισσότερα στον καταναλωτή; Η προφανής απάντηση είναι ο ανταγωνισμός. Τα ΚΤΕΛ στην Ελλάδα έχουν διαμορφώσει μια κατάσταση ιδιωτικού μονοπωλίου στις υπεραστικές οδικές συγκοινωνίες με αποτέλεσμα να μην έχουν κάποιο λόγο να αναβαθμίσουν τις υπηρεσίες τους. Αντίθετα τουλάχιστον η γραμμή Βερολίνο-Πράγα υπόκειται σε ανοιχτό ανταγωνισμό που περιλαμβάνει εταιρίες οδικών, σιδηροδρομικών και αεροπορικών συγκοινωνιών. Το αποτέλεσμα; Οι Γερμανοί καταναλωτές απολαμβάνουν φτηνές και ποιοτικές συγκοινωνίες.

Κι εμείς τι να κάνουμε; Προφανώς θα πρέπει να αφήσουμε το ΚΤΕΛ νομού Άρτας στη μονοπωλιακή του νιρβάνα. Δεν αξίζει τα λεφτά μας για τις υπηρεσίες που (δεν) προσφέρει. Το καλύτερο θα ήταν να υπάρχει κι άλλη εταιρία που θα ανταγωνίζεται το ΚΤΕΛ αλλά μάλλον είναι δύσκολο να συμβεί άμεσα. Εγώ προτείνω τις ιστοσελίδες διαμοιρασμού αυτοκινήτου όπως το carpooling.gr ή το sharemycar.gr. Έτσι οι χρήστες αυτών των ιστοσελίδων μπορούν να μοιραστούν τα κόστη για μια διαδρομή και να ταξιδέψουν γρήγορα και οικονομικά. Ας πούμε λοιπόν αντίο στο ΚΤΕΛ νομού Άρτας, σε μια εταιρία ξεχασμένη στο χρόνο. Αξίζουμε κάτι καλύτερο!